Η συμμετοχή μου στο Ψυχοκοινωνικό Συνέδριο του Συλλόγου ΛΑΜΨΗ με την εισήγηση: «Ανοίγοντας πάλι τα φτερά» ήταν μεγάλη μου τιμή και χαρά.

Θέλω από ψυχής να ευχαριστήσω το σύλλογο ΛΑΜΨΗ, αληθινά πολύτιμο αρωγό, ο οποίος στήριξε τα πονήματά μου από τη στιγμή της πρώτης τους έμπνευσης. Η έκδοση των δύο βιβλίων μου: « Αλήθειες και μύθοι για τον παιδικό καρκίνο» και « Θεραπευτική υποστήριξη παιδιών με καρκίνο – Παρόν και μέλλον», ολοκληρώθηκε χάρη στην ευγενή στήριξη της ΛΑΜΨΗΣ που επίσης διοργάνωσε και την παρουσίασή του πρώτου βιβλίου.

Όπως είναι γνωστό ο σύλλογος ΛΑΜΨΗ δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1987 από μια ομάδα γονιών που μέσα από το προσωπικό τους βίωμα, θέλησαν συλλογικά να προσφέρουν ότι καλύτερο στο παιδί με καρκίνο. Μέσα στην πορεία των χρόνων η σκυτάλη πέρασε από πολλά χέρια και τα χέρια έφτιαξαν μια μεγάλη αγκαλιά γύρω από το παιδί. Αφιερωμένοι και ακούραστοι δεν μένουν θεατές στα προβλήματα που υπάρχουν, αλλά αγωνίζονται για τη βελτίωση της ιατρικής, ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των άρρωστων παιδιών καθώς επίσης για την ποιότητα ζωής χωρίς προκαταλήψεις.

Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι 300 παιδιά κάθε χρόνο προσβάλλονται από καρκίνο. Από αυτά τρία στα τέσσερα που έχουν έγκαιρη διάγνωση και πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία μπορεί να ιαθούν. Παρόλα αυτά, η ενημέρωση της διάγνωσης εξακολουθεί να αποτελεί την αρχή ενός αγώνα άνισου. Είναι ένας κεραυνός εν αιθρία που ανατρέπει τη ζωή του παιδιού και όλης της οικογένειας.

Ο γονιός με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια σηκώνει το σταυρό του παιδιού του. Είναι μια μεγάλη αλήθεια πως η μάνα κι ο πατέρας νοιώθουν στο πολλαπλάσιο τον πόνο του παιδιού και επιθυμούν να είναι εκείνοι οι πάσχοντες. Κάθε νύχτα εξανεμίζονται οι αντοχές τους αλλά το ξημέρωμα ορθώνονται με αξιοπρέπεια για να στηρίξουν το παιδί τους με συνοδοιπόρους τους γονείς των άλλων θαλάμων. Μ’ εκείνους μιλάνε την ίδια γλώσσα. Μιλάνε τα μάτια και οι σιωπές τους. Αρκεί ένα χάδι φιλικό, μια ανοιχτή αγκαλιά για να γεμίσουν με την πίστη και την ελπίδα της νίκης.

Η ποιότητα ζωής του παιδιού και της οικογένειάς του υποστηρίζεται από:

• Προγραμματισμένη ψυχολογική, κοινωνική και εκπαιδευτική φροντίδα.

• Σε βάθος επικοινωνία και πληροφόρηση αναφορικά με τη νόσο, τη θεραπεία και την επίπτωση στην οικογένεια.

• Πληροφόρηση και ενημέρωση του παιδιού ανάλογα με το επίπεδο αντίληψής του.

• Διατήρηση των δραστηριοτήτων του παιδιού και συνέχιση κατά το δυνατό φυσιολογικής ζωής στα πλαίσια της θεραπείας, με ενθάρρυνση από τη θεραπευτική ομάδα.

• Ενθάρρυνση της επανένταξης του παιδιού στο σχολείο και στην κοινωνία μετά το πέρας της θεραπείας.