«Μίλα μου ψιθυριστά αν μου μιλάς γι αγάπη» (Σαίξπηρ)

Τελευταίο δεκαήμερο του φετινού Γενάρη, όμως γεμάτο φως και φιλότιμες ηλιαχτίδες. Η καινούργια χρονιά, το επικό 2021, ξεκίνησε έχοντας μέσα του κρυμμένο το άγνωστο, αλλά και την ελπίδα!

Αν και η υγειονομική κρίση καλά κρατεί, το lock down παρατείνεται και ο αριθμός εκείνων που γκρινιάζουν μεγαλώνει, είναι αρκετοί σήμερα αυτοί που φορώντας τις μάσκες τους απολαμβάνουν την χειμωνιάτικη λιακάδα. Ο χρόνος τρέχει, όπως και η ζωή…

Ξεκίνησα κι εγώ  έναν περίπατο, προτρέποντας τον εαυτό μου να σκέφτεται θετικά. «Μέχρι τώρα φοβόμασταν. Από δω και πέρα θα ελπίζουμε».

Περπατούσα γρήγορα, ανασαίνοντας βαθιά, προσπαθώντας να διώξω την ένταση και κάθε τι που με βαραίνει. όταν σε ένα φανάρι το βλέμμα μου αφηρημένο έπεσε πάνω τους. Είχαν σταθεί λίγο πιο μπροστά μου και περίμεναν να περάσουν απέναντι. Ένα ζευγάρι σιτεμένο, αλλά σφιχτά χειροπιασμένο. Δυο άνθρωποι κοινότυποι, απλοί/λαϊκοί, με τα σημάδια της ηλικίας επάνω τους. Εκείνη μετρίου αναστήματος, λίγο παχουλή, με κοντά γκριζαρισμένα μαλλιά. Φορούσε παντελόνι τζίν και  γαλάζιο άνορακ. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, ήταν απλά η «γυναίκα της διπλανής πόρτας».  Εκείνος  ψηλότερος, με γκριζαρισμένα αραιά μαλλιά και μουσάκι που το έκρυβε η μάσκα.  Φορούσε μπλε παντελόνι φόρμας, σκούρο κόκκινο άνορακ και αθλητικά παπούτσια. Ένα κοινότυπο ζευγάρι μεσηλίκων, χωρίς τίποτε ιδιαίτερο, που όμως η στάση του σώματός τους  μαρτυρούσε  πως οι ψυχές τους εξέπεμπαν στο ίδιο μήκος κύματος. Κοίταζα τα δάχτυλα των  χεριών τους, πόσο γλυκά ήταν μπερδεμένα. Καθώς περίμεναν στο φανάρι, δεν μιλούσαν, έγερναν ο ένας προς το μέρος του άλλου, ακουμπούσαν απαλά και μιλούσαν τα μάτια τους. Έμοιαζε να είναι ολόκληρος ο κόσμος του εκείνη. Έμοιαζαν σαν να υπάρχουν μονάχα οι δυο τους και ο φτερωτός έρωτας, ο παμπόνηρος.

«Omnia vincit amor» « Ο έρωτας νικάει τα πάντα», είπε  ο Βιργίλιος

Πως να ξεκινήσεις να μιλάς για τον έρωτα; Τον έρωτα,  που  «ο νόμος της ζωής διδάσκει ότι είναι η ευχή του διαβόλου ή η κατάρα του Θεού»,  όπως έγραψε ο Μιχάλης Καραγάτσης. Και όπως λένε οι σοφοί, είναι το συγκλονιστικό συναίσθημα που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον φόβο του θανάτου. Ο έρωτας /l’amour, αντιμέτωπος με το θάνατο/la mort. Στον έρωτα και στο θάνατο είμαστε αποφασιστικά μόνοι. Οι ερωτευμένοι μέσα από το πάθος ξεπερνούν τα όρια της ύπαρξης, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ξεπεράσουν τον φόβο του θανάτου.  Είναι γλυκόπικρος ο έρωτας, σε τσακίζει,  σε ισοπεδώνει αλλά σε βοηθάει να ξεχάσεις τη θνητότητά σου. Έρωτας είναι τελικά, «όταν σου δίνουν ένα κομμάτι της ψυχής σου που δεν ήξερες ότι έλειπε».

Τις περισσότερες φορές η ακατάπαυστη αναζήτηση του έρωτα, σε οδηγεί στο να ερωτευτείς ένα άτομο όπως εσύ το έχεις πλάσει.  Ερωτεύεσαι αυτό που σου λείπει και καθώς ζούμε στην εποχή του ανικανοποίητου, ζητιανεύεις τον έρωτα. Ερωτεύεσαι την εικόνα του άλλου. Όχι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, αλλά αυτό που εσύ δημιούργησες στην φαντασία σου. Ερωτεύεσαι  λοιπόν τον έρωτα, που η ιδέα του είναι πιο ισχυρή από την εικόνα του. Εξιδανικεύεις αυτό που θέλεις να ερωτευτείς.

Καθώς τους κοίταζα να προχωράνε αγκαλιασμένοι προς την παραλία, ήρθαν στο μυαλό του οι στίχοι ενός υπέροχου τραγουδιού: «…μονάχα ο έρωτας τρομάζει τον καιρό/όλα τ’ αδύνατα μαζί σου τα μπορώ» και σκέφτηκα: «Είναι όντως ένας μεγάλος έρωτας; Ποιος ξέρει;»

Ο έρωτας ο άτιμος, ο άταχτος πληγώνει, λαβώνει, ισοπεδώνει αλλά κινεί τα πάντα. Όλοι τον επιθυμούν. Τυχεροί όμως εκείνοι που καταφέρνουν να τον μεταμορφώσουν στην ΑΓΑΠΗ! Γι αυτό:

Μάθε κι εσύ να «ερωτεύεσαι» μέσα στην ΑΓΑΠΗ! Αγάπη λογική, ήρεμη, λιγότερο υπερβολική. Αυτό το ευγενές συναίσθημα που επιτρέπει σε δυο ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν όμορφα μαζί. Να συνεχίζουν να χτίζουν, να δημιουργούν, να σέβονται ο ένας τον άλλο, να αγαπιούνται.